بگویید با من کجا را؟

بگویید ای دوستان تا کجا را؟

به دنبال اویی که در هر هجای غزل بود

و الحق که در لابه لای وزین شعرها و غزل ها

همیشه مرا شاه بیت غزل بود..

هم او را که  آنگونه با  من  یکی شد

که  گویی  سر آغاز  پیوندمان  از  ازل  بود..

بگویید با من چگونه؟

خموشانه باید که در جستجو بود؟!

   کنج غمی خزیده،مهری به لب خموشیم     آکنده از غم عشق،جام طرب به دوشیم  

  والله  که  ما  نداریم از حال  خویش  اخبار     محو رخ نگاری،گه مست و گه به هوشیم

  ما  را  قــــــرار نبود   اندر   ره  قـــــــرارش    گه  زیر و گاه بالا، چون خمٌ می به جوشیم        

داده  ست جام مستی،آن کیمیای هستی    امساک کی کند دل هر روزو شب به نوشیم

  دلگیر  گشـــته  از  ما  آن  یار  نیک  سیما    از بهر شادکامیش از جان و تن  به کوشیم

   آن خوشتر است مریم ترک سراش گوییم    هم او رسد به مقصود هم سرٌ دل بپوشیم

 بعد نوشت:(شاید هم مناظره نوشت)

 - در جواب توصیه دوستانه "هیچ کس تنها نیست..."

           شب تا به روز و هر روز، غم همنشین من باد

                                       غم از  وی است آخر ، باشم  ز  بودنش شاد  

           اینگونه  خوش  خیالم، در  شهر  گم شدن ها

                                       من هستِ  هست هستم،او می کند ز من یاد  

 - در جواب کامنت زیبای:

 - راحله جان :

      آن گلبن پر از خار/کرده مرا چو پندار     چندی به ناز خواند/چندی خوراندم نار

 سوزد مرا به دوری/ سازد مرا ســر ِ دار     طوقی  فکنده  دورم / آتش دوانده بسیار

من خود به خواب بودم/سرتا بسر به دوار     مهتاب  وار  تابیــد / از    خواب کرد  بیدار

 نقطه ی سیاه بودم/ او گشت مثل پرگار     خطی  کشید  گٍردم / کردم جدا ز اغیار

   گویی که خود فنا کن/تا باز بینی آن یار     ای  راحله  تو  بنگر / احوال ما چه تبدار

    در جبهه ی نگاریم/با خویشتن به پیکار    والله که ما نداریم/ از حال خویش اخبار

- نوشین بانو :

 کوزه ایم و خاکمان از خاک جاپایش بود

                                کوزه گرمان خاک را تر کرده از دریای عشق

در خصوص این نوشین بانو بگویم که چندی پیش وعده ی دیداری داشتیم در لوکیشینی که توصیفش ورای حد تقریر است

خلاصه بگویم از او: شبنمی از جنس صبح دوستی

- جناب فرصت:

آنان که حجاب بشریت بدریدند/ هر رشته ی پیوند به غیرش، ببریدند

اسرار نهانخانه عیان شد بر ِ آنها/ نارفته به سر منزل مقصود رسیدند

 - و اما دکتر وحید:

بس که نغز است کلامش به سکوتم خواند!!!!!

حتما بخوانید. مملو از لطف است...

 - قرار بود غزل، غزل خاموشی باشد، اما شما خوب گویان بساط پرگویی مرا فراهم کرده و باب نطق خموش و هیچ فروش مرا گشودید.

 - ضمنا، ببخشید پشتم به شماست!!

- مهم نوشت: مراتب سپاسم از کلیه دوستانی که منت نهاده و کامنت گذاشتند و این حقیر را، یارای پاسخی درخور نبود و نامشان ذکر نشد، را به اطلاع رسانده ، امیدوارم عذرم را بپذیرند...

                           آن سوی پنجره

                                    انگار یک نفر

                                        هیهات می کند

                                              هی داد می کند

                           گویی که او مرا

                                    با لحنی آشنا

                                         با یک صدای گم

                                                فریــــاد می کند

                             من گیر ِ ماندن او، بی تاب رفتــن است

                             من مانده در من و، او رسته از تن است

                             می خواند او مرا

                                  بی وقفه بی قرار

                                          تا لحظه ای فرار

                                                   از خویشتن کنم

                            من گیج و ویج و مات

                                  پا سفت کـــــرده و

                                          گاهی نگه به باد

                                                   گه خویشتن کنم

                            او شاه عــزت و ، ره برده بیــــــکران

                            من نوکر خود و ، وامــــــانده در زمان

پ.ن.تکه ای باد میخواهم و جرعه ای نور برای رقصی وحشیانه

توضیح نوشت:

- روی بال پاییز که می رفتم به رسالت باد می اندیشیدم که شاید حدیث مرگ آزادانه می گویدم یا شاید... 

- برای یافتن خود حقیقی، انسان باید از خود موهوم خویش فراتر رود.*

- آن که کمال یافته است فاتحانه به مرگ خویش می میرد، در میان امیدواران و نویدبخشان. چنین مرگی بهین مرگ است...دوستان من! مباد که مرگتان کفران انسان و زمین باشد...**

* ویلیام چیتیک

** فردریش نیچه

تذکر نوشت: میان نت با من کمی شکراب شده اگر کمتر سر میزنم و جویای احوال نیستم به حساب بی معرفتی نگذارید حساب ما از این وصله ها پاک است...

                  عشق یعنی آن چه  بیدارت  کند           یا  که  شاید  آنچه بر دارت کند

          یا که آن حسی که هر شب وقت خواب          می جهد  او   زیر  شــــــــولا  با شتاب

                دور  افکندی  تو  شـــــولا، می پرد          روی پلک خیس و خسته می سرد

                    می شود بازیگر شب های  ناب          می رباید از شبت مستانه خواب

                  صبح  چون  بیـدار  گشتی  آید او           خویش  در  آییـنه  می  رقصاند او

                    ...

                شوق می بخشد بسی شوریدگی          تاب  می  آرد  بسی  افتـــــــــادگی

             می زند قفلی  به  هر چه   درب   باز          می شود   شاه   کلید   هر   چه راز

               گر که کوتاهش  بخواهی این سخن          وصف این دردانـــــــــه گویم با تو من

                خاک  را زر ... تیره، روشن می کند          وحدت  اضـــــــداد  ممکن  می کند

                کم  دهم  شرح  و   ببرم  من  کلام          "این سخن پایان ندارد" * والسلام

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*مطلب قرضی از ملای رومی که بارها در کتاب مثنوی تکرار شده و من هنوز مشتاق کشف راز و اعجاز آنم..

بعد نوشت: به مناظره های میزبان و میهمانان توجه کنید!!

بدون تغییر در mali ی که همین الان دریافت کردم :

But Mother, while drying my hair, said: stupid rain!

Couldn't it wait till my child came home  

That's MOM